Column - Favoriete leraar

De wijze waarop iemand een verhaal vertelt, maakt in de regel meer indruk dan de inhoud ervan en het beklijft ook langer.
Zo loop ik wel eens oud-leerlingen tegen het lijf, die me complimenteren met mijn ‘boeiende’ lessen die ze zich nog levendig voor de geest kunnen halen.
En dan te bedenken dat velen van hen inmiddels de vijftig al lang zijn gepasseerd.
Hun woorden klinken mij uiteraard als muziek in de oren.

Door Albert Kort

Op de vraag wat ze zich nog uit de geschiedenislessen weten te herinneren, blijven de meesten echter het antwoord schuldig.
Kennis, inzicht of vaardigheden heb ik ze kennelijk niet bijgebracht en evenmin heb ik bijgedragen tot hun latere carrière.
Betekent dat dan dat mijn werk voor niets is geweest? Dat denk ik niet.
Waarschijnlijk werden ze gegrepen door mijn enthousiasme en heb ik daarmee niet alleen hun belangstelling verbreed, maar ook hun algemene ontwikkeling gestimuleerd.
Want juist die dingen heb ik te danken aan mijn favoriete docenten van weleer.
Ik heb er meerdere, maar slechts eentje steekt er voor mij met kop en schouders bovenuit, namelijk meester Hoondert van wie ik in de vijfde en zesde klas van de katholieke Mariusschool in Goes les kreeg.

Bij hem boeide de les voortdurend, om de eenvoudige reden dat hij zielsveel van zijn vak hield.
Al was het nog zo heet in de klas of plensde de regen tegen de ramen: de klas sloeg er nauwelijks acht op. Vaak waren het exotische verhalen uit verre landen.
Kruisridders, zoals Richard Leeuwenhart die in het ‘Heilige land’ de strijd aangingen met ‘ongelovigen’.
Ontdekkingsreizigers die in Amerika en Azië nieuwe gebieden verkenden en hun leven in de waagschaal stelden om hun doel te bereiken.
Toen de meester bijvoorbeeld vertelde over de barre overwintering van Willem Barentsz en Jacob van Heemskerck op Nova Zembla liepen de de rillingen over mijn rug, zelfs tijdens een les midden in de zomer. En ik weet nog goed dat toen hij een keer uitgebreid inging op het barbaarse optreden van de bloeddorstige Alva, er een meisje in de klas was dat onpasselijk werd en zowat in zwijm viel.

Smeuïge verhalen, meestal geïllustreerd met de bekende schoolplaten van Isings waarop taferelen uit het vaderlandse verleden stonden afgebeeld.
Kortom, de meester trakteerde ons op aanschouwelijk onderwijs.
En wie weet is dat de reden geweest waarom ik uiteindelijk voor het vak geschiedenis heb gekozen.