Toen het fruitcorso nog leefde
"Eeuwig zonde”. Zo reageren nog steeds veel Goesenaren om te stoppen met het fruitcorso. Want naar dit jaarlijks terugkerende evenement werd altijd weer reikhalzend uitgekeken.
Maanden tevoren werd met de voorbereiding begonnen. Het ontwerpen van de frames, het beplakken van de wagens, het maken van kleding: dit alles kostte nu eenmaal veel tijd.
Ik sprak met een aantal mensen die erbij betrokken waren.
Een mevrouw uit Goes vertelde me dat ze fruitprinsesje was. In een karretje temidden van de grote praalwagens en rondgetrokken door de straten van Goes kon ze haar geluk niet op.
Zelden stond ze zo in de schijnwerpers! Het jurkje dat ze die dag droeg, was door de buurvrouw genaaid. De diadeem en de handschoentjes had ze van een nichtje gekregen. Aan het karretje waren kistjes vastgemaakt, volgeladen met appels en peren die tijdens de rondrit werden uitgedeeld.
Ze weet nog dat de optocht die in de Goese veilinghal van start ging zo'n twee uur duurde en duizenden belangstellenden op de been bracht.
In haar tijd trok de stoet niet langer door de binnenstad, zoals in de jaren zestig. De praalwagens waren in de loop der tijd namelijk zo groot geworden, dat het onmogelijk was om ze nog langer door de nauwe straten van de Goese binnenstad te manoeuvreren.
De appels zouden in de scherpe bochten tot appelmoes worden vermalen.
Een vriendin van haar hielp met het maken van de kleding voor de hofdames en fruitfeeën.
Een heel karwei, vertelt ze. "Voor de fruitfee en hofdame moesten verschillende jurken met de nodige versiersels worden gemaakt. De fee kreeg een witte japon, de hofdame een lichtblauwe.”
Een andere kennis was een van de vele vrouwen die de praalwagens volplakten met appels en peren. "Eerst werden ze doormidden gesneden, waarna ze in de schuur met Bison Kit aan de wagens werden geplakt. Emmers boordevol lijm gingen erdoorheen. Na afloop kwamen we altijd een beetje ‘high' van de walm naar buiten.”
